Оппоқ ой
Абдулҳамид Чўлпон

Қучоғингда қалтирайман, титрайман,
Ортиқ сендан безди кўнглим, «оппоқ ой».
Йўлни очсанг, энди бундан кетаман,
Кўклам яқин келган дейлар, бир қарай!

Кўкдан тушган енгил оппоқ парлардан
Қудрат қўли сенга кўйлак тўқийди.
Учиб келиб узоқ-яқин ерлардан
Бир тўп қарға мадҳиянгни ўқийди.

«Кўклам яқин!» деган сўзни эшитиб,
Кўзларингга замҳарирдек ёш келди.
У ёшларинг жумак бўлиб, уюшиб,
Осилдилар… бўйнинг ерга эгилди.

Ҳовуз юзи икки қарич муз бўлган,
Ёш болалар тийғанишиб ўйнайлар.

Увшиб, тўнғиб масжиддаги чол ўлган,
Етим қолган болалари йиғлайлар.

Жарқишлоқнинг йўлида ҳам шаҳарга
Қаймоқ ва сут келтирувчи бир бола
Тўнғиб ўлган, ҳар кун эрта саҳарда
Шундай қилиб бир неча жон йўқола…

Қучоғинг-да жуда совуқ, «оппоқ ой»,
Кўклам келсин, бир суюнай, бир ўйнай!..

1922-йил

— Source: ҳттпс://wikisource.орг/wiki/Оппоқ_ой. Downloaded from uzbekai.com.