Ҳайрон бўла қолдим
Бобораҳим Машраб

Кўз учи билан дилбари раъно манга боқти, —
Ҳайрон бўла қолдим,
Юз нозу карашма била ёр қошини қоқти, —
Сарсон бўла қолдим.

«Жонимни олур бўлсанг ол!» деб ёнига бордим, —
Кулди: «Нари тур!» деб,
Бехуд қилибон бошима савдосини солди, —
Нолон бўла қолдим.

Айдимки, яна: «Ўргулайин, қошима келсанг», —
Юзини ўгурди,
Ҳушум кетибон кўздаги ёш қон бўлуб оқти, —
Гирён бўла қолдим.

Боскан изини кўзума сурттум нола айлаб: —
«Дилбар қайдасан?» деб,
Чиқмади садо, ишқ ўтини жонима ёқти —
Сўзон бўла қолдим.

Оҳ урдиму айдимки, «Сани қайда топарман излаб?» —
Деди: «Сабр эт!»
Ҳеч қолмади сабрим, жигарим сув бўлуб оқти, —
Тобон бўла қолдим.

Машрабга саҳар ёри ширин сўз қотиб ўтти, —
Жондин кеча қолдим,
Девона қилиб, жоним олиб, биллаҳ(ки) йиқти, —
Қурбон бўла қолдим.

— Source: ҳттпс://wikisource.орг/wiki/Ҳайрон_бо%E2%80%99la_қолдим. Downloaded from uzbekai.com.