Қош қоқтиву кетти
Бобораҳим Машраб

Ногоҳ кўрунуб кўчада ул сарви хиромон, —
Қош қоқтиву кетти,
Қош учида имо қилибон жуббаси ларзон, —
Бир боқтиву кетти.

Ул шўхи пари, кўзлари офат, сўзи оташ, —
Ҳай-ҳай, не жавоҳир,
Бир шева қилиб этти мани ўзига ҳайрон, —
Хуш ёқтиву кетти.

Юз жилва билан борур эли кўчада ул шўх, —
Бағримни қилиб қон,
Минг таъзим илан ман қолибон волаву ҳайрон, —
Зор эттиву кетти.

Ул зулфи паришон уйидин чиқса боякбор, —
Ман шукр этадурман.
Минг жоним агар бўлса, қилай ман анга қурбон, —
Ўт ёқтиву кетти.

Машрабни бу дунёда хароб этган ўзунгсан, —
Эй кўзлари шаҳло,
Айди сўзини, ёйди бу дунёга фаровон, —
Дол эттиву кетти.

— Source: ҳттпс://wikisource.орг/wiki/Қош_қоқтиву_кетти. Downloaded from uzbekai.com.