Тушда лаълин кўрдим ул ойнинг тўла кулгу била...
Муҳаммадниёз Нишотий

Тушда лаълин кўрдим ул ойнинг тўла кулгу била,
То қиёмат субҳи ёраб, қўй мани уйқу била.

Шодлиғ ашкин оқизған кўзга суртуб оразин,
Дарду ғам гардин аритди кўзларимдин сув била.

Оташин жаннат гулидек очилиб кўргузди юз,
Эмди ҳаргиз юз кўрушкум йўқ қаро қайғу била.

Гавҳари ашкимни ман’ айларга лаълин тишлади,
Зийнатафзо бўлди лаъли жонфизо инжу била.

Оғзима рухсор кўзгусин тутар заъфим кўруб,
То ҳаётимдин нафас фаҳм айлагай кўзгу била.

Тийра ҳижрон шоми ичра бўлди нурони кўзим,
То қаро суйин супурди вусмалиғ абру била.

Сиймиёдин ёки зоҳир бўлди юз турлик хаёл,
Ёки ҳамхў ўлдим охир наргиси жоду била.

Қилди ул кўзнинг қароси заҳри ҳижрондин халос,
Қайда позаҳр ўлғуси бу нав’ ҳар оҳу била.

Орази минусида гулзори ҳуснин кўргали,
Йўқ Нишотийдек ишим бу гунбази мину била.

— Source: ҳттпс://wikisource.орг/wiki/Тушда_ла%E2%80%99lin_ко%E2%80%98rdim_ул_ойнинг_то%E2%80%98la_кулгу_била.... Downloaded from uzbekai.com.