Турди Турди Аё мири валиниамийи кироми от инъоми... Аё мири валиниамийи кироми от инъоми, Юзини кўрмага ҳасратда бўлдум эшитиб номи. Не ёлғуз от эди уммид юз инъом, иҳсондин, Ки нобуда хаёли шаҳдға ширин эдиб коми. Не гардига етишдим, не боқиб кўрдим қаросини, Саманди умрдин, боди нафасдин тез экан гоми. Била олмон бу дулдул рахши Рустам ё паризоди, Ки одам ўғлига ром ўлмаган, не ерда ороми? Шарофат адлу иҳсон, бовужуди касрати куфри, Қолиб Нўширвон Ҳотамнинг оламда неку номи. Ҳазора қалъасинда жамъи хосу ом аросида, Забони пурдурар борингдин эшитдим бу пайғоми. Ўшал тарихдин ўн ой ўтуб йилга қадам қўйди. Ки не оғозини билдим яқин, маълум анжоми. Мени(нг) озода бошимни гирифтори тама’ қилдинг, Мудомат бермас ўлсанг нега бердинг ваъдаи хоми? Неча елдим, югурдум бўлмади хосияти маълум, Қуруқ овозаи инъоми маҳзу от бадноми. Бир сари азм айла, жойи номусулмондур бу мулк... Бир сари азм айла, жойи номусулмондур бу мулк, Фитнаи авбош, зулму куфру туғёндур бу мулк. Бир калима ҳурматидин лек ислом оти бор, Мутлақо кирдори хайли кофиристондур бу мулк. Дур аҳду танг чашму бесару яъжуж ваз’, Мухталиф мазҳаб гуруҳи ўзбакистондур бу мулк. Нақди жон берсанг топилмас истасанг бир зарра айш, Мшнату андуҳни сўрсанг, фаровондур бу мулк. Жойи ислому мусулмонлиғ, Фароғий, истама, Пойтахти кишвари Субҳонқулихондур бу мулк. Даври умримда бало боғлаб, қазо пайваста саф... Даври умримда бало боғлаб, қазо пайваста саф, Собирам, рози русуми пайрави аҳли салаф, Шокирам, кони’ дами йўқлуқ такаллуф бартараф, Келди ийд, обилаи ғам жинси ҳозир нақд каф, Кулбаи эҳзонима сўзи жигардин бўйи таф. Рўзи аввал дарду ғамдин хилқати обу гилим, Пора-пора бағриму қондин яротилғон дилим, Роҳи селоби ҳаводисга мақомим, манзилим, Ҳеч йўқ ғайри пушаймонлиқдин ўзга ҳосилим, Умрни ғафлатда этган, моли ғоратға талаф. Рахнаи девори тандин умр рахшин сакратиб, Тезрави боди нафасдин гоҳи кўз юмдум ўтуб, Ғарқ ўлдум домани беҳосили соҳил бўлуб, Қатраи найсони селоби сиришкимдин ютуб, Айладим қути кўнгул баҳринда монанди садаф. Не оёқ, не бошиға етдим, саропо истадим, Қолдим икки йўлнинг ўртасида ҳамро истадим, Базм бир саргарм ҳой-ҳойи урдо истадим, Ҳалқаи доираи ушшоқда жо истадим, Айдилар: қаддингни чанг эт, пўсти жисмингни даф. Реша-реша пой истидлолдиндур доманим, Оҳ бетаъсир фарёду фиғоним, шеваним, Касрати заъф этди жисми нотавон парвизаним, Ун-ун ўлди устухон, ҳеч ерда етишмас уним, Тиғи оҳимдин лаби хоҳишгарим ўлди асаф. Оҳ бу ҳасрат асоси кўҳна кохи бесукун, Водийи дорул-ғуруру маскани макру фусун, Ҳеч билдингму на элтдилар келиб сандин бурун, Қўймағил омодаи тонглоға, сарф этгил букун, Молу дунёдур насиби ворису ёким талаф. Жойи осойиш эмас ҳеч кима бу қўҳна равоқ... Жойи осойиш эмас ҳеч кима бу қўҳна равоқ Ёғдирур бошимиза санги жафо, гарди фироқ Йўқолиб расми вафо бўлди ҳама бошу оёқ Мулкдин адлу карам кетди келиб кийну нифоқ Яхшилиқ қилма тама’ зулм ила тўлди офоқ. Фитнаи шўр ҳама руўила маскун тутди Хўблар маснадини сифла билан дун тутди. Таҳбатаҳ кўнглуми бу фикр била хун тутти Жойи шоҳбозлари қарғау қузғун тутти Ҳамнишин ўлғали шунқор ила доим япалоқ. Шоҳ ҳамбазм ўлуб ҳожасаролар била ёр Ҳукми бир акс суруб бўлди ёмонлар сардор Хор ўлуб олиму ринду фузало бирла кибор Кўрингиз юртни иши топти на ерларга қарор Хон жилавини ики ум валадга бериб бўлди иноқ. Ихтиёрин барининг қавлиға байдат олғай Ҳар бири айш ила қонун танаъум чолғай Мулкни нийку бади маслаҳатининг қилғай Одами зодалари қадрини қайдан билғай Бари нокас бариси ходими идрис тўқмоқ. Фуқаро бошиға етди бу ақлсиз шумлар Ҳамдами шоҳ бўлуб аҳли таҳаккум бумлар Қани бир эр чиқиб айласа маъдум ҳумлар Юртни бошини чайнаб еди бу бедумлар Солса бу аҳмақ гуҳхўрлари бўйнига тузоқ. Шохлиқ улдур они ҳукму сўзи бир керак Адл бобими қуруб рост нишон тийр керак Рострав, дини дуруст пешаси тадбир керак Не муҳаннас сифату суврати тағйир керак Суврати марду хотундек ясатиб қошу қабоқ. На адолат бор ул шоҳда ўлғай лўли зой Ҳамдами бойлоқу кенгаш бегиси ҳожасарой Мардлиғ йўқтур ангаким қарасанг сар топой Шоҳнинг хизматин этиб тузадур сиккизи ой Тошканд мулкида олғор ётар очу қашоқ. Қани бир хисрави одилки, анга дод этсам Сўрса аҳволни ғам хирманининг бод этсам Доми меҳнаткададин кўнглими озод этсам Бу бузулған дили вайронами обод этсам Айласам бўси адаб шоҳа куюб қайди оёқ. Эй юзи қора, кўзи кўр, қулоғи кар беглар Билингиз бу сўзими панди саросар, беглар Айлангиз пайрави шаръи паямбар, беглар Сизга даркор бу юрт, эй гала занглар, беглар Бу қадим нақл эрур: эл работу тўра қўноқ. Эдингиз барчангиз итдек фуқаронинг этини Ғасб ила молин олиб қўймадингизлар битини Қамчилар доғи солиб бўйнига, тилиб бетини Ёрдингиз заҳрасини ичидин олиб ўтини Бўлмади бу кам раъийят бошидин ҳеч таёқ. Этмадим ҳеч бира бу қофия паймолиғдин Дод, юз дод ғариблиғ, ғами танҳолиғдин Кўрмадим манфаате беҳуда савдолиғдин Йўқ сўққа бошимдин ўзга манга дунёлиғдин Кош, ул ғари занлар солса қуруқ сўзга қулоқ. Куяр тил шаммаи гар ҳолатимдин айласам тақрир... Куяр тил шаммаи гар ҳолатимдин айласам тақрир, Гирибон чок ўлур этса қалам дарди дилим таҳрир. Шаби ҳижрониминг поёни тай ўлмаз, тойири гардум Маҳу хуршед ўлуб икки қаноти айласа шабгир. Тулуи субҳдин навмед, минг тунлар яқо йиртиб, Саводи шоми ғамдин сори бахтим хомаи тақдир. Мусулмон билма асло ҳеч мазҳаб йўлида ўзбак... Мусулмон билма асло ҳеч мазҳаб йўлида ўзбак, Буларнинг куфриға бил-иттифоқи жумла йўқдур шак. Не мазҳаб, қаеи дин ўз мулкин ўзи хароб этгай? Эрурлар муфсидул-арз аз азал бу фирқаи бадрак. Атолур ҳожи кофир Макка бориб ҳаж қилиб келса, К-и ҳаргиз ўзга бўлмас ҳақ йўлин юрган билаи эшшак. Кўруб зоҳирда они шайху сўфи эътиқод этма, Кириб масжидга чиқмак бирла қуймас гўнг емакни сак. Мухаммаси турки дар вилояти Хўжанди Жубрандива Супранди нома дар асри Оқбўтабийи шаҳид таҳрир намуд... Йод мандин ким берур: яхши замонлар Кўрдиман, Ринд сархайли-ю хуш айши дамодам сурдиман, Ҳалқайи ушшоқда базми мажолис қурдиман, Мушти хокам, давр-у давронлар(ни лекин) Кўрдиман, Хушдимоғ этган майи софи ҳарифлар дурдиман. Қилмадим шукронае, солдурди туфроғ ошима, Қолмади жуз дард-у ғам ҳамдам, мусоҳиб қошима, Ҳақ ўзи раҳм айлағай оҳи саҳар, кўз ёшима, Тафриқа тошини ёғдурди замона бошима, Хонумон овора, селоби ҳаводис сурдиман. Нозили ҳукми қазо ҳеч ким рад-у ман этмади, Барча бўйнига солан бу риштани қат этмади. Аҳли ҳоле топмадим, бошдин бало даф этмади, Кулфати ғурбатни тузлук суннати раф этмади, Хор-у беқадрамки, инсон отаниб, Жубрандиман. Воқифе йўқ, бу мусофирлиғда мандин не ўтар, Баски юз кўйи била рўзе келиб, рўзи кетар, Ўзмағай мундин балое, бўлмағай мундин батар, Ақраболар суҳбатимдин ор этар, қошин чатар, Салб дилларда, назарларда кариҳ супрундиман. Яхши вақтлар йод этиб, ўздин кетиб, элдин қолиб, Ҳарза тифли ашкдек айни назарлардин солиб, Носара дирҳам сифатлиқ рад қилиб, қўлға олиб, Даста фарсуда, юзи қайтиб, аяг ларда қолиб, Кўҳна тиғи таҳ-батаҳ ғам занги тутған кундиман. Оҳ, бу умри кироми сарфи ғафлат айладим, Ғуссайи беҳуда асбоби надомат айладим, Билмадим ўз айбими халққа мазаммат айладим, Шукр шаҳдин билмадим, куфрони неъмат айладим, Захми неши рўзг ор аҳлини талх-у тундиман. Ҳукм жори, сўз қабули, бир дури дар гўш эдим, Аҳли давлатлар билан ёр-у ҳариф, ҳамдўш эдим, Ҳой-у ҳўйи базмларда шаҳди нўшо-нўш эдим, Хуш замонлар Юз қазони бошида саржўш эдим, Бу замон явғон қозон остида қолғон юндиман. Чархи дун қилди манга жавр-у жафолар беҳисоб, Гардиши даврон берур ҳар лаҳза юз минг печ-у тоб, Ҳар сори елдим-югурдим сувсаниб мавжи сароб, Ташна лаб, гарди кудурат зери пойинда хароб, Баҳри давлатдин йироқ гарданшикаста мўндиман. Касрати йўқлуқ, тама кеттирди қадр-у қийматим, Юз сариғлиг ерга урди обрў-ю иззатим, Ғайрдин изҳори матлаб айлади дун фитратим, Ақл зойил, умр кам, беш ўлди дард-у меҳнатим, Давлат урған пушти по, бахти (қаро суприндиман). Ман кимам? Гумном-у ноком-у жаҳон оворае, Дийда намноку гирибон чок-у бағри порае, Ноқабули марҳам-у носур, битмас ёрае, Бекасе, мушти хасе, бир бандайи бечорае, Собирам, рози қазо, тийри балоға кўндиман. Хешман, дарвиш-у мискин, мустаҳиқ девонадин, Баҳраманд эт илтифот-у ҳиммати мардонадин, Сан туруб лойиқмидур қилмоқ тама бегонадин, Қиблагоҳо, мандин икроҳ этма бир майхонадин, Жўш бир хум соф майсан, ман ғубор-у дурдиман. Юз фарозидин озиб, тушдум нишеби қирққа, Хавф-у бийм-у ваҳм аросинда қариби қирққа, Дона деб побаст ўлуб, доми ғариби қирққа, Вой, юз минг вой, юз бўлдим фириби қирққа, Ҳокими Диззах мутейи пайрави журқундиман. Ўзбак ўғли ўқуса тафсир ила мишкотни... Ўзбак ўғли ўқуса тафсир ила мишкотни, Рўз савму шаб қиём афзун этиб tootni. Этса торожи ҳаводис, жам’ ўлуб авбоша дер: «Саҳмгин солиб сурон ур, молин олғил сортни». Бир пиёда кўрса шатранжи бисоти даҳрда Зулму жавр айлар мухайё, соз этиб лучмотни. Дер: «Қачон ўз шавқим ила муътакиф масжиддаман, Илтизом эттим бу иш ночор йўқдин отни». Танаъумнинг надоматсиз, тамошонинг талаҳҳуфсуз... Танаъумнинг надоматсиз, тамошонинг талаҳҳуфсуз, Жаҳон истаб юрурда кўрмадим бир тан таассуфсиз. Ҳақиқатбингадур жузву кулу ҳар зарра бир хуршед, Гуҳарни билма холи қатрадин,. ҳар чаҳни Юсуфсиз. Тафаккур вартасинда маҳв ўлуб кирдим жаҳон сори, Ҳарифи топмадим оламда йўқлуқдин такаллуфсиз. Бошима бир кўҳи ғам бир от коҳу емндин, Бир кўнгул юз пора йўқлўқ заъфи ваҳму биймидин. Қад букуб, бўйнум эгиб, тегди оёқларга бошим, Аҳли дунё пойбўси хизмату таъзимидин. Дил—кабобим, қон—шаробим, ашки ҳасрат — нуқли базм, Этти қассоми азалнинг хизмати танъимидин. Тор кўнгуллук беклар... Тор кўнгуллук беклар, ман-ман даманг, кенглик қилинг, Тўқсон икки бовли ўзбак юртидур, тенглик қилинг. Бирни Қипчоқ-у Хитой-у бирни Юз, Найман даманг, Қирқ-у Юз, Минг сон бўлуб бир жон ойинлик қилинг. Бир яқодин бош чиқориб, барча бир тўнға кириб, Бир ўнгурлук, бир тиризлик, бир яқо, енглик қилинг. Ким қўюбдур, уҳдайи ўз мулкунгиздин чиқмайин, Икки, уч, тўрт даъвисин этмакни, кўтаҳлик қилинг. Мардлар майдон чекиб, рангин кўториб захмлар, Сизга йўқ ул жавҳаре юзга упо-энглик қилинг. Турдиман Қатраям ночиз, аммо зоти қулзум Турдиман, Келтуран амвожға баҳри талотум Турдиман. Қирқ, Юз, Минг ақраболар этдилар мандин нуфур, Не бало бахти қаро-ю толейи шум Турдиман. Риштадек минг печ-у тоб жисми сўзондин ўтар, Бовужуди эътибори чашми мардум Турдиман. Туркона хиром айлади... Туркона хиром айлади ул шўхи дилоро, Дил мулкини бир гўшаи чашм айлади яғмо. Туфроғда жон битса раводур, на ажаб гул, Чўх сарви сиҳи этди ниҳон кўзлари шаҳло. Ҳар қанда ғами дўсти дилпорани истар, То субҳ яқо йиртмади, меҳр ўлмади пайдо. — Source: ҳттпс://wikisource.орг (works оф Турди). Downloaded from uzbekai.com.